|
| 07 Apr 2007 03:27:47 pm |
 And now the end is near |
|
|
Het zit er bijna op, de koffer ingepakt, de kamer opgeruimd. Morgen om 06:50 met de Keisei line richting Narita, terug naar Nederland.
Al met al een geslaagde vakantie.
De laatste post vanaf Japanse bodem, maarja wie weet komen we dit jaar nog wel terug. Je weet maar nooit. |
|
| |
Category : General
| Posted By : robertj |  Comments[3] |  Trackbacks [0] |
|
|
| 06 Apr 2007 04:18:55 pm |
| Doodlopende evolutie |
|
|
Hoe verkoop je techniek, hoe verkoop je inspiratie, hoe krijg je mensen geintresseerd in die ongrijpbare dingen die verder gaan als ons electrische scheerapparaat en de mp3-speler.
Door ze te showen, door mensen de gelegenheid te geven om er met hun tengels aan te zitten. Blijkbaar zijn we dat in Nederland een beetje vergeten, met Philips voorop. Het Evoluon in Eindhoven was meer als alleen een showroom van Philips, daar lieten ze inspiratie zien, daar lieten ze de toekomst zien.
Dit was alles in een tijd dat kosten/baten, personeels plaatjes, omzetten en winst per aandeel niet zo zwaar werden gerekend. Techniek en wetenschap moesten inspireren, ze gingen hand in hand, en in dat rare gebouw in Eindhoven hebben vele jongens en meisje voor een carriere in wetenschap en techniek gekozen, techniek en wetenschap die spannend was, die bereikbaar was en waar de boekhouders nog het nut van inzagen omdat het een lange termijn investering was die een positief saldo oplevert.
Miraikan is zo'n showcase van techniek en wetenschap op een populaire methode, Overal op zitten, aanzitten en in zitten, een Robot toon je niet op een filmpje, maar daar moet je mee spelen.
De balvangende robot hand is daar een voorbeeld van, je mag de bal op de hand richten en hij zal hem proberen te vangen door er naar te kijken. Hij vangt hem akelig vaak en steekt triomfantelijk 2 vingers in de lucht als hij je weer eens te vlug af was.
Maar de echte ster van Miraikan is de robot Asimo. Asimo is jawdropping. Hoewel we nog een heel eind weg zijn van een echte robot is deze Asimo toch wel op een haast griezelige manier erg menselijk, hij rent het toneel op, een beetje raar gebogen door de knieen, maar toch wel heel erg snel, de interactie is voornamelijk geprogrammeerd, maar het lopen en het ontwijken van de presentatrice is real, Asimo kijkt waar hij loopt en handelt daar dan naar.
Alle volwassenen in de zaal zijn weer even die jongen of dat meisjes die nog moeten gaan bedenken wat ze later willen worden. Zo verkoop je techniek, door het te laten zien, door mensen de gelegenheid te geven om er mee te spelen.
Al met al was dit een leuke dag op een van de moderne stukjes Tokyo.
BTW: eten in Japan, je snapt niet hoe ze het doen, nog geen 1000 yen voor een behoorlijke maaltijd met bier, dat is nog geen 6.50, een flinke kom ramen met kool en andere groenten, gyoza en een halve liter bier, in Nederland doen ze de deur dan nog niet eens voor je open.
Chinatown
De laatste dag dat de railpass geldig is, maar niemand had eigenlijk zin om nog ver weg te reizen, zullen we daar en daar naar toe gaan, even kijken, 2.5 uur met de Shinkansen, nah te lang, daar dan, 3 uur, ah nee laat maar.
Dus Yokohama, op een steenworp afstand van Tokyo, 50 minuten met een local en 50 minuten met de Shinkansen (10 minuten Yamanote, overstappen, 20 minuten Shinkansen, overstappen en 20 minuten naar Yokohama haven).
Yokohama heeft de grootste Chinatown buiten China, een grote wijk waar de voertaal Chinees is en een obvious tourist trap.
"How is it going guys?" Knauwde een Amerikaanse ons tegemoet, "Ik zou het niet weten schat", door Amerikanen voor Amerikaan aangezien worden, het toppunt, of beter dieptepunt.
Chinatown is China, veel restaurantjes, ongelofelijk veel goedkope plastic meuk, waarzeggers, vage medicijnen, middeltjes, en katten.
Meneer Neko-chan lag prinsheerlijk te liggen en te slapen, zijn onderdanen waken over hem. En ja dat is een hete luchtkacheltje voor meneer (in de zomer heeft hij een prive ventilator).
Verder heerlijk rondgeslenterd langs de waterfront, genoten van een paar straatartiesten.
Tijd om naar huis te gaan, morgen de laatste dag, de laatste yens er doorjagen, spullen inpakken en zondagmorgen vroeg met de trein naar Narita, nog even en Japan 2007 zit er weer op.
Maar mischien ook wel niet, countdown naar het nieuwe jaar met de rijkste vrouw van Japan, sounds very tempting als die stunt mogelijk is. |
|
| |
Category : General
| Posted By : robertj | Comments[15] | Trackbacks [0] |
|
|
| 04 Apr 2007 10:29:48 pm |
| Beestenweer |
|
|
Het was terrible vandaag, een koufront trok over Japan vandaag, temperatuur daalde vandaag tot 8 graden en rond een uur of 4 brak er een regenbui met onweer los, niet een beetje regen, maar heel veel regen zoals in een tropische regenbui, en dat is niet fijn met slechts een graad of 8. Iedereen werd er door verrast, ook de Japanners zelf.
Maar goed, een aantal van ons is gisteren naar Nikko gegaan, en daar had men zelfs sneeuw en zo mogelijk een nog lagere temperatuur, het Kan dus altijd beter/erger/extremer, lets blame global warming, everyone else does.
Het mogen dus duidelijk zijn dat je met dit soort weer veel van de planning maar laat varen, vakantie houden is leuk, maar als dat resulteert in flinke verkoudheden en dergelijke dan, laat het maar.
Ben nog wel weggeweest, ondermeer naar Shibuya en daar komt het volgende beest in het verhaal, Hachiko, de trouwe viervoeter.
Hachiko was een hond van het Akita-ras die geboren werd op 10 november 1923, in begin 1924 kreeg Hachi een nieuw baasje, de professor Hidesamurō Ueno, Akita honden zijn zeer trouwe honden, en deze was ook geen uitzondering. Iedere dag weer ging Hachiko naar het nabij gelegen station Shibuya. Toen de professor overleed in mei 1925 bleef de hond terug komen naar het station om op zijn baasje te wachten, hij zou dat blijven doen tot zijn eigen dood 11 jaar later.
Toen de professor overleed verhuisde zijn vrouw naar elders en liet ze Hachiko achter bij familie die in de buurt van het station woonde, hij wilde echter niet binnen blijven en als hij de kans kreeg dan rende hij eerst terug naar zijn oude huis en daarna naar het station om op zijn baasje te wachten.
Kikuzaburo Kobayashi, de voormalige tuinman van de professor woonde vlakbij het station kende Hachiko wel en hield een oogje in het zeil, iedereen in de buurt die Hachiko kende noemde hem al snel "chuken hachiko", de trouwe hond Hachiko. In het eerste jaar werd de hond min of meer getolereerd op het station maar was de toenmalige stations chef er niet gelukkig mee.
Dat veranderde toen in 1928 een nieuwe stationschef benoemd werd, toen hij het verhaal van Hachiko vernam mocht de hond vrij op het station rondlopen en kreeg hij een slaapplaatsje in een van de kamers van het station.
In dat zelfde jaar deed een van de voormalige studenten onderzoek naar Akita's in Japan en toen hij Hachiko zag bij het station leerde hij al snel het verhaal van de hond van de professor, Hachiko was een van de laaste ras zuivere Akita's in Japan, op dat moment waren er nog maar 30 in het hele land.
In 1932 werd een van de verhalen van de student geplubliceerd in Japans grootste krant en Hachiko werd een nationale held en lichtend voorbeeld van doorzettingsvermogen, trouw en loyaliteit, eigenschappen die Japanners zichzelf ook graag aanmeten. In 1934 word er een standbeeld voor Hachiko onthuld, Hachiko was daar zelf bij aanwezig.
In 1935 overlijdt Hachiko, maar zijn verhaal leeft voort en in 1937 bezoekt Helen Keller Japan, door het verhaal van Hachiko introduceert zij Akita's in Amerika. Tijdens de tweede wereld oorlog wordt het beeld omgesmolten maar na de oorlog is men Hachiko niet vergeten en in 1948 wordt het tweede standbeeld onthuld op de plek waar het nu nog steeds staat, tegen over de Hachiko-uitgang van het station Shibuya.
In 2004 kwam ik voor het eerst op deze populaire ontmoetings plaats in Tokyo, en kon daar alleen maar staren naar de enorme mensenmassa die zich over dat verkeesplein beweegt, nu is dat nog niet veranderd, nog steeds enorm veel mensen, wat wel nieuw is dat men tegenwoordig in oude trein op dit plein een kleine tentoonstelling houdt over het leven van Hachiko.
|
|
| |
Category : General
| Posted By : robertj | Comments[18] | Trackbacks [0] |
|
|
| 03 Apr 2007 01:57:37 pm |
| Station Theewater |
|
|
Okee, gisteren dus naar het Ghibli museum geweest. Wat is dat voor een museum? Nou zo zou Disneyworld kunnen zijn als het allebehalve Amerikaans was. Het musuem is een verzameling werken van de Ghibli studio's onder leiding van Hayao Miyazaki.
Leuk om te bezoeken, voor elk wat wils. De werken van de Ghibli studios kenmerken zich normaal gesproken door hun kindvriendelijke producties en het museum is daar geen uitzondering op. Alles is ingericht op onze kleine medemensjes.
Niels had alle filmpjes al gezien die in het bijbehorende Theater gedraaid worden, dus kon ik tot twee maal toe genieten van de korte filmpjes die men daar draait (en die nergens anders te zien zijn en ook nooit in de verkoop zullen komen), dat maakt het ook een beetje goed van het bezoek twee jaar geleden toen men een paar pixar filmpjes vertoonde, uniek en nog nooit vertoont, jammer dat iedereen met een overmatige intresse in CGI en een beetje op leeftijd is twee van de drie Pixar filmpjes al wel gezien had.
Maar goed, filmpjes
Koro's big day out
Allerleukst filmpje over een puppy die niet met zijn bazinnetje mee mag naar school om verder te spelen, hij ontsnapt en gaat op zoek naar zijn vrouwtje en moet als heel klein hondje in een hele grote wereld de nacht alleen buiten door brengen, maar alles komt natuurlijk weer goed.
MonMon de waterspin (Mizugumo Monmon)
Het filmpje over de onmogelijke liefde van een waterspin voor een schaatsenrijdster, allemaal heel erg leuk getekend en weer veel oog voor de kleine details. De waterspin die in het water leeft en op een dag de schaatsenrijdster ontmoet (met een rode strik), liefde op het eerste gezicht maar nog niet geheel wederzijds. De spin redt op gegeven moment de schaatsenrijdster en laat haar daarmee zijn wereld zien, de liefde groeit en op haar beurt redt zij de waterspin en kan ze al vliegend hem haar kant van de waterspiegel laten zien.
De wisseltentoonstelling was van Aardman Animations, ondermeer de makers van Wallace and Gromit. Ook erg leuk om te zien.
Met de Chuo lijn vervolgens terug naar Nakano, voor anime, manga en modelbouwfans van buiten tokyo een vrij onbekend paradijsje, boodschapjes doen (want dat kan daar ook nog gewoon, 24 flesjes kouwe koffie (met melk en suiker) voor 1200 yen, 50 yen per flesje, 32 eurocent), en weer wat soundtracks gescoord.
Station Theewater?
Ochanomizu is een station op de Chuo lijn, en het was de plek waar vroeger in Tokyo de schepen afmeerde die thee naar de stad brachten, maar als je Ochanomizu letterlijk vertaald kom je dus aan station Theewater.
Dat was dus gisteren, en vandaag, 3 april.
Badderen in Hakone, met de Shinkansen naar Odawara en daar op een local richting Hakone, instappen in een van de busjes die je linea recta naar een van de onsen vervoeren. Badtemperatuur, van f*cking hot tot stervenskoud. Maar het is zo relaxen. Verder vandaag eigenlijk niet zoveel meer gedaan, hapje gegeten enzo.
Nog even naar Uenopark, maar het mogen wel duidelijk zijn dat Hanami nu wel zo'n beetje over is, er zitten nog wel mensen onder de sakura, maar de lampionnen zijn gedoofd. Het weer werkt nu ook niet meer echt meer, bewolkt, af en toe wat motregen, temperatuur van 12 tot 14 graden overdag, kans op een beetje nachtvorst, het weer wat ze hier normaal gesproken in februari hebben. |
|
| |
Category : General
| Posted By : robertj | Comments[25] | Trackbacks [0] |
|
|
| 01 Apr 2007 02:27:25 pm |
| Hanami |
|
|
Ondanks alles heb je toch in al die jaren een beetje voorstelling gemaakt over hoe japanners Hanami vieren, de vergankelijkheid van het leven, de broosheid ervan enzo, de vallende bloesemblaadjes... erg serieus en plechtig allemaal.
Todat ik vandaag Ueno park binnenliep, juist... Hanami is voor eten, zuipen en gezellig samen zijn, en dat doet men dus ook massaal. Even was ik weer vergeten hoe druk het kan zijn in Japan, vandaag was de Wake-up call.
Het was druk, hoe druk? Zeer druk, als in zeer veel mensen die allemaal maar op een plek willen zijn, onder de vallende Sakura. Zo dus ook in Ueno park waar ik een fractie van de geschatte 2.3 tot 2.5 miljoen bezoekers die het park in deze dagen zullen bezoeken heb mogen aanschouwen.
En heel veel Japanners nemen als ze het kunnen ook een paar dagen vrij, Hanami valt dan over het algemeen ook samen met het begin van het nieuwe Schooljaar op 1 april en met het begin van het Fiscale jaar. Dat betekent dus ook dat de trein weer erg druk was, maar omdat voor iedereen plaatsen waren gereserveerd was de trein van Nagoya naar Tokyo vandaag geen probleem.
Dan even het vieren van Hanami, we liepen dus Ueno park binnen (net aan de andere kant van het Station, gezien vanuit ons appartement) en een ding is al snel duidelijk, roken en open vuur verboden want de alcohol vloeit rijkelijk.
Voer, zo ziet Okonomiyaki er dus uit.
Van al die gezellige drinkende en etende mensen krijg je zelf ook wel trek, dus wat biertjes en wat te happen gehaald, Okonomiyaki was ook hier te verkrijgen en hapt ook heerlijk weg, dit gerecht zou het in Nederland ook goed doen trouwens. Japanse fastfood, makkelijk, snel en zonder moeilijke liflafjes en rituelen.
Dit was leuk en er hing een gezellige melige sfeer.
Morgenochtend naar Mitaka waar je het Ghibli museum kunt vinden en later op de dag naar Nakano broadway, Soundtracks en boeken scoren bij Mandarake, Recomints en andere zaken met 1e klas tweede hands meuk. |
|
| |
Category : General
| Posted By : robertj | Comments[22] | Trackbacks [0] |
|
| |
|
|
|
